Over Paula
De vrouw achter Het Verband

Over Paula Tolner

Zorg vanuit mijn hart

Lichaam en geest zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden

Mijn beroepsbasis ligt in de verpleging. Ziek zijn is niet fijn, en goede zorg belangrijk. Die bood ik graag.

Ziek zijn is niet alleen iets lichamelijks; het doet iets met je. Het geeft vragen, onzekerheid, angst. Hoe blijf je overeind als je gezondheid je laat vallen? Wat doe je als het er echt om spant? Mijn aandacht ging gaandeweg steeds meer naar die kant van de zorg, praktische en emotionele ondersteuning bij ziekte.

Ziek of niet, allemaal komen we hobbels tegen op ons levenspad. Ook vanuit eigen ervaring merkte ik hoe belangrijk het is om hoofd en hart te kunnen ordenen als het leven een andere koers vaart dan bedacht. Meerdere opleidingen volgden om als levenscoach en psychosociaal therapeut ook daarbij ondersteunend te kunnen zijn. Bij kleine en grote vragen van het leven.

Ik zorg graag

In 1979 ben ik met de opleiding Verpleegkundige-A begonnen. Verpleegkundige… een prachtig beroep. Ik zorg graag. In mijn eerste sollicitatiegesprek is ook de emotionele kant van ziek-zijn uitvoerig aan de orde geweest. Het was duidelijk dat ik daar toen al een grote belangstelling voor had.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik toen in het ziekenhuis langs de dienst ‘Geestelijke verzorging’ liep, dat ik me toen al bedacht dat ik later daarin actief zou willen zijn. Dat dat mijn werk zou gaan worden.

In de jaren die volgden heb ik me steeds meer toegelegd op de ontwikkeling van zorg voor de geestelijke kant van de mens, ook los van ziekte-ervaringen. Dat werd mede gevoed en gevormd door mijn werk, mijn studie en persoonlijke ervaringen. In 2008 besloot ik daar míjn werk van te maken en startte ik Het Verband: een eigen praktijk waar ik zowel lichamelijke als ook geestelijke zorg bood en combineerde. En weer later de stap zette om mij volledig te richten op coaching, begeleiding en ondersteuning. Bij ziekte en verlies, en juist ook als leven zelf aandacht nodig heeft.

Liefde en inzicht

Tegelijkertijd gebeurde er in mijn leven van alles en kijk ik terug op een bijzondere tijd. Door een ernstige ziekte heeft mijn leven nu meer inhoud dan ooit. Het bracht me wanhoop en verdriet, maar vooral liefde en inzicht. Met alles wat er op mijn pad kwam, ben ik op een prachtig punt beland: ik ben gelukkig met mijn leven, ook als het anders loopt dan gedacht. Dat geluksgevoel is voor een groot deel te danken aan de betrokkenheid en de liefde van de mensen om me heen. Ik mocht leren daarvoor open te staan; ik hoef het niet alleen te doen. Het feit dat ik zelf bewust koos voor begeleiding, heeft een belangrijke rol gespeeld op mijn leerweg.

Leren kijken in jezelf

In 1994 ben ik behandeld voor kanker. Een vorm die waarschijnlijk niet dodelijk op korte termijn zou zijn, maar door zijn karakter en onvoorspelbaarheid wel mijn dood kon worden. Ik was 32 jaar, getrouwd, moeder van twee jonge kinderen en vol van de toekomst. De ziekte zette mijn leven op zijn kop. Ik had een goede arts in wie ik veel vertrouwen had. De emotionele steun die ik van hem kreeg, zat vooral in het feit dat ik me medisch gezien in zeer veilige handen voelde. “Als het emotioneel niet meer ging” moest ik het maar aangeven, dan zou hij me doorverwijzen.

Met de levens- en ziekte-ervaringen die ik destijds had, ging ik met goede moed het behandelproces in. Na de behandeling, toen het leven weer ‘gewoon’ moest worden, bleek voor mij toch alles anders te zijn. De ziekte en mogelijke dood hingen als het beroemde zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Alle positieve geluiden van mijn omgeving ten spijt, kon ik dat gevoel van een naderende dood niet wegkrijgen.

Na 7 jaar vond ik het genoeg. Ik leefde en kon ook wel genieten, maar tegelijkertijd had ik het gevoel een hele slechte rol te spelen in het toneelstuk van mijn eigen leven. Ik wilde léven, míjn leven. Ik ging in gesprek met een geestelijk verzorger van het ziekenhuis. Het werden bijzondere bijeenkomsten. Tijdens het laatste gesprek bedankte ik hem voor alles wat hij voor mij had gedaan en betekend. Zijn antwoord: het enige wat hij had gedaan was mij te leren om in mezelf te kijken.

De weg naar leven

Voor mij was het ongelofelijk veel meer; het is de weg naar léven geworden, míjn leven, en niet langer met een immer-aanwezige dreiging boven mijn hoofd. Het is niet eenvoudig om jezelf, je leven én je dood aan te kijken, maar ook een wonderlijke, mooie en vooral liefde-ontdekkende weg.

En nu ben ik dus 62 jaar. Hoe mooi is het om nu met andere mensen een stukje mee te mogen lopen op hún pad!

 

Als je je opent voor je leven,
opent je leven zich voor jou.

Paula

Bomen

Ik word warm van bomen

Op mijn website vind je foto’s van bomen, of wat met bomen te maken heeft. Dat is niet zonder reden. Voor mij zijn bomen prachtig. En krachtig! Hoeveel energie zit in een klein eikeltje dat uitgroeit tot een enorme wijdvertakte boom? Zelfs na zijn leven behoudt het hout van een boom zijn kracht.

Muziek

Mijn levenslied is ‘Shaking the Tree’ van Peter Gabriel & Youssou N’Dour. Toen ik de sterke symboliek van bomen zag en dat nummer hoorde, viel alles op z’n plaats. Zo werd en is tot op de dag van vandaag de boom voor mij heel belangrijk.

Houvast

Natuurcoaching is een fijne manier om de  natuur te laten helpen bij het vinden van je eigen kracht. Al lopende gebruik ik de natuur in park of bos om je te laten zien op welke manier zaken in je leven met elkaar verweven zijn en hoe ze invloed hebben op elkaar. Bomen bieden daarbij uitstekend houvast.

Wortels, stam, takken, kroon…

Van schors tot kern, van wortels diep in de aarde tot de jongste takken die hun bladeren uitstrekken naar de hemel: een boom is een metafoor van de mens. Van buiten- tot binnenkant, van zichtbaar tot verborgen. Voor mij is een boom het symbool van leven in al zijn vormen.